Textile Plus: "War and Love" / by Rhiannon Williams

I'm delighted to have been featured in the current 'War and Love' issue of "Textiel Plus", the Dutch based, international orientated textile magazine, in an interview about the making of my WW1 Memorial embroidery commission for Whitchurch Town Hall. Visit the Textiel Plus website here www.textielplus.nl 
Thanks to Dorothé Swinkels for the feature.

To read more about the commission visit: http://bit.ly/2wZvCOy
and my website for more images: www.rhiannonwilliams.co.uk

21200843_1303853936390448_7332498710886458322_o.jpg

The article reads:

Kunstenaar Rhiannon Williams (1989) werd onlangs winnaar van een competitie uitgeschreven door de gemeente Whitchurch in Engeland. Ter gelegenheid van de honderdjarige herdenking van de Eerste Wereldoorlog was gekozen voor het thema: ‘Sowings for New Spring’. Het winnende werk van Williams heeft een plaats gekregen in het gemeenthuis aldaar.
Borduren over nieuw leven
10 11
De titel: ‘Sowings for New Spring’ (vert. zaaisels voor nieuw leven), komt uit een gedicht van de Engelse dichter Wilfred Owen. Men wilde daarmee aangeven dat er altijd hoop is op een nieuwe lente, wat er ook gebeurt. Bewust is gekozen voor een woordspeling met de homo- foon ‘sowings-sewings’
(= naaien), want men zocht bij dit specifieke herdenkingsmo- nument een werk in textiel en niet in het gebruikelijke koude en harde steen. Williams wilde met haar winnende werk: uit- houdingsvermogen, saamho- righeid en moed in de tragedie van de oorlog verbeelden.
Uitgangspunt
In het werk van Williams staat interesse in het therapeuti- sche en helende effect van het werken met textiel centraal: ‘Mijn doel is om visuele verha- len te creëren die menselijke relaties en gevoelens door middel van de steek verken- nen. Over werken met het thema vertelt Williams: ‘Voor dit project liet ik me inspireren door familieverhalen die betrekking hebben op de erva- ring van gewone mensen die gedurende 1914-1918 in Whit-
church leefden en waarvan familie door de oorlog werd getroffen.’
Beeldtaal
Over de beeldtaal vertelt ze: ‘Ik koos voor de duif omdat er nogal wat brieven van solda- ten aan hun geliefden als een schat blijken te zijn bewaard. De hond draagt een Eerste Wereldoorlog-hulppakket. Dit beeld is geïnspireerd op een foto uit de Eerste Wereldoor- log en op een verhaal dat ik las over een man die zijn leven in het teken stelde van anderen, door bewust als arts te gaan werken in oorlogsgebied. De duif zit op zijn pet. Ik heb beide dieren een uitdrukking van rustige wijsheid gegeven. Het beeld van het in de grond gestoken geweer met daarop een balancerende oorlogs- helm, is geïnspireerd op een beroemde foto van het slag- veld van de Eerste Wereldoor- log: het graf van een onbe- kende soldaat. Het beeld van geweer met helm roept ambi- valente vragen op over oorlog. Het kan worden gezien als een sterk en triomfantelijk gebaar
van vertrouwen, maar ook als een plechtig en verstild por- tret van de overleden soldaat. Ik wilde zo de levens herden- ken van diegenen die in de oorlog sneuvelden. In de ach- tergrond staan bloeiende papavers, symbool voor alle gesneuvelde soldaten en ver- geet-mij-nietjes, verbonden met romantiek en tragiek. Zowel papavers als ver- geet-mij-nietjes symboliseren groei/leven. De papavers zijn gemaakt van zijde geweven in de Whitchurch Silk Mill en ontworpen door de kinderen van Whitchurch.’
Werkwijze
Williams bewaart inspiratie- materiaal zoals foto’s, schet- sen en notities van onderzoek in schetsboeken. Ze begint met een ruwe schets van een idee, bouwt gedeelten op uit stoffen en garens en combi- neert deze tot een groot geheel op een achtergrond van gelapte stof, gemaakt uit haar opgebouwde verzameling herbruikbare materialen. Ze houdt van deze collageachtige manier van werken, kan zo makkelijk schuiven om te veranderen en er doen zich al werkende altijd verrassingen
voor. Williams: ‘Ik werk vrij grafisch en voeg daar dan versieringen en texturen aan toe. Ik gebruik een oude Ierse Singer-naaimachine, waarop ik handmatig kan borduren en de steekbreedte kan instellen door middel van een extra voet. Deze machines worden al lang niet meer gemaakt, maar ik houd van het besef dat vele vrouwen vóór mij de machine hebben gebruikt.’
Jong gedaan....
Op de lagere school werd de basis voor haar latere kunste- naarschap gelegd. Het devies was daar: leren door te maken. Haar oma leerde haar bordu- ren en Williams raakte direct gefascineerd door de mogelijk- heid om met garen te tekenen. Het beste advies ooit kreeg ze van een van haar docenten, Freddie Robbins: ‘Geef nooit op, dan zal je nooit falen.’